EL CAMINO DE LA VIDA
Voy andando
Por caminos
Que, nadie sabe,
Nadie habla...
Todo se convierte en
Soledad
Solo, sin nadie,
Voy guiándome
Por la vida,
Únicamente estoy
Yo
Este camino
Se llena de piedras
Y poco a poco
Me voy ahogando,
No puedo respirar,
Las piedras me asfixian
Y no se como parar...
No encuentro la solución,
Ese camino que me lleve
A la verdad.
A la verdadera
AMISTAD.


Lo as escrito tu el poema? es muy bonito la verdad, me a gustado.Me voy a dar una vuelta por tu blog. un saludo!
Hola Estel·la, al final t'ha quedat molt bé el poema. Li has pogut donar el sentiment existencial que va demanar en Javier i trobu que t'ha quedat molt bé.
Cuida't.
Muy bonito el poema.
besos
Hola Estel-la, cuando tengas un ratito pasate por mi blog, ay una cosita para ti!!!
Un beso